24 Mart'ta yapılan erken genel seçimlerde, Danimarka Başbakanı Mette Frederiksen'in Sosyal Demokrat Partisi, bir asırdan fazla süredir en kötü sonucunu aldı.
Oy sayımı, Sosyal Demokrat Parti'nin Danimarka Parlamentosu'nda yalnızca yaklaşık 38 sandalye kazanmasının beklendiğini gösteriyor; bu, önceki seçimde elde ettiği 50 sandalyeye kıyasla keskin bir düşüş.
Frederiksen, Grönland konusunda ABD'ye karşı sert duruşu nedeniyle başlangıçta geniş destek görmüş olsa da, göç ve sosyal refah konularındaki artan seçmen endişeleri bu avantajı gölgede bıraktı.
2019'da iktidara gelen 48 yaşındaki lider, tecrübeli liderlik becerilerinin, 6 milyon nüfuslu İskandinav ülkesinin ABD Başkanı Donald Trump ile karmaşık ilişkisini ve Avrupa'nın Rusya'nın Ukrayna'daki savaşına verdiği yanıtı yönetmesine yardımcı olacağı vaadiyle kampanya yürütmüştü.
Frederiksen'in düşüşünün başlıca nedenleri, yaşam maliyeti krizi ve sosyal refah politikalarıyla ilgili tartışmalardan kaynaklanmaktadır. Son yıllarda gündeminin merkezinde yer alan göç politikası, onu ikilemde bırakan "çift taraflı bir kılıç" haline geldi.
Sol kanat seçmenler alınan önlemlerin çok sert olduğunu düşünürken, sağ kanat seçmenler hükümetiverimsizlik ve tutarsızlıkla eleştirdi; bu da her iki taraftan da gelen geleneksel desteğin azalmasına yol açtı. Gece geç saatlerde Kopenhag'ın merkezindeki Parlamento binasında destekçilerine hitap eden Frederiksen, "Sorumluluk almaya hazırım. Bu zor olacak." dedi.
İki tarafın da ezici bir çoğunluk sağlayamaması nedeniyle, özellikle eski Başbakan Lars Løkke Rasmussen'in Ilımlılar Partisi olmak üzere merkezci partilerin rolü kritik hale geldi. Rasmussen, iktidarın anahtarını elinde tutan ve bir sonraki Başbakanın kim olacağına karar verebilecek kişi olarak görülüyordu. Liberal Parti lideri ve Savunma Bakanı Troels Lund Poulsen'in de Frederiksen ile koalisyonu sürdürme konusunda isteksizliğini dile getirmesiyle çıkmaz daha da kötüleşti.
Danimarka hükümetinin zayıflaması, özellikle Grönland özerk bölgesinde jeopolitik endişeleri de artırdı. ABD'nin Arktik'teki etkisini artırmaya çalışmasıyla birlikte, istikrarsız bir Kopenhag yönetimi, Grönland'ın özerklik ve ekonomik çıkarları için taleplerini öne sürmesi için bir fırsat yaratabilir.